به کربلا کفن مگر بغیر بوریا نبود مگر حسین فاطمه عزیز مصطفی نبود مگر کسی که کشته شد تنش برهنه میکنند مگر که پاره پیروهن به پیکرش روا نبود سرش به نوک نیزه ها تنش به خاک کربلا کفن برای او بجز شکسته نیزه ها نبود تشنه جگر شهید شد ز ظلم دشمنان مگر؟فرات مهر مادرش سیده النساء نبود گر از بدن بریده شد سر عزیز مصطفی دگر به نوک نیزه ها نهادنش سزا نبود------به سوی شام و کوفه ات چه ظالمانه می برن نمی روم ولی مرا به تازیانه می برن سر تو را به روی نی زدند این ستمگران نمی رو م ولی مرا به این بهانه می برن

کعبه بی نام و نشان می ماند اگر زینب نبود بی امان دارالامان می ماند اگر زینب نبود گرچه دانند انبیا هر یک نشان از کربلا کربلا هم بی نشان می ماند اگر زینب نبود مکتب سرخ تشیع از غدیر آغاز گشت تا ابد بی پاسبان می ماند اگر زینب نبود کاروان مهدویت بر مسیرفتنه ها بی امیر کاروان می ماند اگر زینب نبود کرد اسلام حسنی از یزیدی را جدا حق و باطل توامان می ماند اگر زینب نبود شد گلستان کربلا از لاله های احمدی این گلستان در خزان می ماند اگر زینب نبود شعله ی عالم فروز نهضت سرخ حسین زیر خاکستر نهان می ماند اگر زینب نبود ناله مظلومی لب تشنگان دشت خون در گلوگاه زمان می ماند

اشعار امام زمان(عج) – شب تاسوعا بیا که در غم دوری ماه گریه کنیمز داغ این سحر بی پگاه گریه کنیم محرم است بیا زیر خیمه های عزابر این سر بی سرپناه گریه کنیم کجایی ای نفست سوز روضه خوانی هاز سینه آه بکش تا ز آه گریه کنیم مرا مسافر ایام اربعینت کنکه در کنار تو مابین راه گریه کنیم شب عموست تو باید که روضه خوان باشیکه در عزای امیر سپاه گریه کنیم چه میشد امشب ما نیز کربلا بودیمبرای فاطمه در قتلگاه گریه کنیم

امام زمان(عج)-مناجات شب تاسوعا خود را مقیم وادی احساس می کنمدل را خمار بوی گل یاس می کنمتا نام پاک ساقی لب تشنه می برمبوی تو را به میکده احساس می کنمتا وا کنی دگر گرهِ کورِ کارِ من...خود را دخیل حضرت عباس می کنماشكی كه داده ای به دو دنیا نمی دهمکی اعتنا به گوهر و الماس می كنم؟تا که بیایی از سفر ای باغبان عشقیاد گل شکسته قد از داس می کنمامشب برای خواندنِ این روضه های سختآقا ببخش این همه وسواس می کنم!دست بریده بود و علم بود و مشک بودقد خمیده بود و حرم بود و اشک بود

امام زمان(عج)-مناجات محرمی الا ای قبله گاه دل كجایی؟محرّم شد... نمی خواهی بیایی؟بیا یك بار تا دورت بگردمبیا كه مُردم از داغ جداییبیا یك سر به جمع سینه زن هاكه شاید بشنوم از تو صداییفدای ناله های آتشینتمیان روضه های نینواییكنار قتلگه یا خیمه گاهی!نمی دانم كجای كربلایی!هوای روضه های صبح گاهتدل دیوانه را كرده هواییشود آیا برای روضه خواندنمرا هم یک دهه دعوت نمایی؟ مجتبی روشن روان

به دخترت زده ای سرفدای سرزدنتفدای آتش داغی كه بر جگر زدنتچه قدر داد كشيدم دگر نخوان قرآنولی توخواندی و باسنگ ای پدر زدنتبه هيچ جای سر تو كه جای سالم نيستز بسكه هر سر بازار و هر گذر زدنتخودت بگو سر نيزه چه بر سرت آمد؟به روی نيزه كه بودی چرا مگر زدنت؟ميان مجلس و در پيش روی عمه ومنبرای كشتن ما بوده بيشتر زدنت